بهار 1395

بهار 1395 به شما دوستان و شاعران فرزانه مبارک

معنای دیگر داری اگر نرفته باز آئی

در این سکون که توئی

سایه به سایه ماه به تو می رسد

از حاشیه ی آفتاب

شما دوستان وشاعران که در جان و جهان خود عطش دیر سالی دیدار دارید .
تا افق دوردست را زیر سیطره ی نگاه خود در آورید . میان جمع دایره می زنید

اما گریزنده از دوایر بسته راه به سمت شعر باز می کنید .
وکانون همه ی تحولات جهان در اطراف خود می شوید .
تا همه ی معادلات نامتعادل زندگی را در این بهار دل انگیز
از تفکر خود دور کنید . کمانه های این دامنه از انتهای فواره
با قامت آب متحول می شود . و تو می توانی منشور عشق بازی علف را با آب،
نور ریخته ی مهتاب را در فضا ، کنار زیبا ترین رنگ به تماشا بنشینی !

دوستانی که در سال رفته تلاش کردند تا فاصله ی دو فضا را
با واژه ها و حضورخود پُر کنند. ودر این هزاره ی فریبنده گوش
به صدای سکوت بسپارند و نگاه خود را بسته و درون را باز کنند
برای دلدیدگی و دلدادگی تا آوای جهان آن سو را با تمام احساس خود درک کنند.
خلوصی آگاهانه در حیات ، سجودی در برابر کائنات و رکوعی در برابر طبیعت !

من نیز در بهار امسال ، اندکی مانده به طلوع سپیده منتظر آفتاب می نشینم .
که درد های مرا نهان کند و فرصت آب را از من دریغ نکند تا درمحاصره ی آبی ، ناگهان
دل به طبیعت بسپارم . و تبعیدی سرنوشت خود را به سرشت پاک این طلیعه ی منور پیوند بزنم . زیرا ،
جهان را حضور انسان ، طبیعت را قامت درختان ، زیبا می کند .

دگرگونی بزرگی در جا به جائی فصل ها اتفاق می افتد .
طبیعت با نیمه ی دوم ما پیوندی عمیق دارد . اگر دقیق نگاه کنیم !
رها می شویم . از تمام آن چه در راه و میان راه ، مرز و مانع ایجاد می کند .
اما حضور انسان در گرو معرفتی است که با ذات جهان هستی گره خورده است .

" از دانه به دانه / می روید / این ریشه در هوا /
با ضرب کند عقربه / در بافت های تو در تو "

اسطوره ی نگاه ریشه های ما را در سطح هوا سبز می کند
و ریتم نفس ها با ثانیه های در گذر ، معبر می شود . و زمینه ای می شود
تا هستی خود را در جهان سطر ها رقم بزنیم . بهتر آن است
که در فرصت های اندک ، دل به گلستانه ی صدا بدهیم و از پشت
سیاه ترین سلطنت نور عبور کنیم و دور شویم از اضطراب!
و تن دهیم به هوش رمنده تا در تفکر بسته سقوط نکند !

سپاس من می ماند از شما که محبت و معرفت را از من دریغ نکرده اید.
اینک وقت آن است تا خود را شریک پرسه های زیبای شاعرانه ی شما کنم .
کنار رعنا ترین نرگسان مست و شقایق های در دشت .
با سبک ترین پَر، برای پرواز تا خود را بروزدهیم . وقتی :

ماه ، از پشت كهكشان

راه به چشم هاي شما

باز مي كند .

آبی ناگهان...